วันแรกก็มีเรื่องให้ตื่นเต้น ตั้งแต่ก่อนมาเลย ก็ มูรามัสซึ ซัง ที่จะต้องเจอ เพราะว่าแกต้องเอากุญแจมาให้น่ะ ติดต่อไม่ได้เสียงั้นก็ยังไม่ได้คุยอะไรกัน ตกลงว่าจะเจอกันที่ใหน เลย แต่ก็ส่ง skype แล้วก็ เมล์ไปบอกแล้วว่าถ้า จะเจอกันที่ใหน หน้าหอ ที่จอดรถบัส หรือ สนามบินก็ เมล์บอกด้วย ถ้ามาถึงสนามบินแล้วจะ ดูเมล์ ทันที…. ส่งข้อความไปให้ ก่อนมาจาก กทม แล้วก็ ไปสนามบินเลย จากนั้นรอลุ้นอย่าเดียว มาถึง สนามบิน ผ่าน ตม แล้วก็ รอ จากนั้นเดินออกมาจะไปหา รสบัสไปแถวหอ … เจอ แกยืนรออยู่ โคตรๆๆๆๆๆๆ รู้สึกดีเลย
ไปหอ แต่ปัญหา คือ แกเอาตู้เย็นมา ให้ เอ่อ แล้วจะยกขึ้นห้องยังไงอ่ะ งงๆ มากนึกไม่ออกเลย แกเลย บอกว่า ลองโทรไปให้พี่ดามาช่วยได้เปล่า ??? เกรงใจพี่ดานะ แต่ ไม่รู้จะทำยังไงแล้ว โทรไปหาพี่ดา พี่ดาบอกว่า จะให้ พี่ผู้ชาย มาช่วยด้วย อิอิ รอดตัวไป แต่ก่อนหน้าจะเข้าไปบ้านพี่ดาก็ต้องไปบริษัทที่หาห้องให้ เพื่อจะไปรับกุญแจห้องด้วย ไปรับกุญแจห้องก็ใช่ว่าจรับได้เลย เพราะว่าก็จะต้องมีการเซ็นเอกสาร พอสมควร แล้วก็ ดูเหมือนจะมีปัญหาเล้กๆ น้อยๆ ต้องให้คนไปซ่อม หรือ ต่อพวก แก๊สให้ด้วย ไม่งั้นจะใช้น้ำอุ่นไมได้ ต้องอาบน้ำเย็น
ของส่วนใหญ่ เป็นเครื่องปรุงสำหรับทำอาหาร มีของฝากนิดหน่อย
วันแรกเลย ต้องไปซื้อหลอดไฟ พี่ดาแนะนำว่าให้เอาแบบแขวน
เพราะว่า เวลาเกิดแผ่นดินไหวจะได้ เห็นหลอดไฟ แก่วงไปมา
เอ่อ ควักแรกเลยก็เกือบห้าพันเยน แน่ะ ถูกสุดแล้วนะเนี่ย
แต่มากับพี่ดา แฟนพี่ดาเอา point จ่ายให้ด้วยเหลือสามพันกว่าเยน
ส่วนที่กั้นเป็นห้อง ครัว
ตู้เย็นที่เขาเอามาให้ ต้องล้างทำความสะอากก่อนใช้งาน
